De muzikant

Tot in het diepst van zijn ziel moet hij het gesnapt hebben.
En ook kwam hij er niet uit.
Briljant, en wanhopig tegelijkertijd.
Tussen mensen
die hem niet het beste gaven
maar wel iets waarop hij door kon gaan.

Tussen mensen
die het wél zagen
zich wellicht de juiste vragen stelden,
wie zal het zeggen
in een tijd op een plaats
die zich niet leende voor zielenpraat.

Hij had willen slagen
in precies zijn eigen taak.

In plaats daarvan
moest hij slapen.
Met een hart dat ruiste
en schreeuwde,
luister.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Doorgaans

Hij staat op
en gaat op een plek alleen staan.
Het publiek volgt hem,
drinkend en kakelend
over dingen die er niet toe doen
en vraagt zich af waar hij heen gaat,
want dat is toch niet nodig.

Hij heeft altijd respect gehad
voor mensen die niet in de gaten hadden
wat ze niet in de gaten hadden.

Hij wilde dat hij een van hen was.
Zonder gene
zo zijn.

Dan kon hij lachen
zoals het in boeken geschreven staat.
Dan kon hij blijven
als hij daar zin in had.

Mary

Ik voelde iets op mijn schouder tikken en toen ik omkeek was daar niemand.
Dat kon ook niet, want mijn stoel stond tegen een muur.
Links van mij mijn vrouw,
die met haar eigen dingen bezig was.
Rechts van mij
alleen mijn jas.
Vreemd.

De film begon.
Over een vrouw die
was zij een man geweest
nu op de voorpagina’s van alle geschriften zou staan.
In plaats daarvan werd zij verbannen
in haar wijsheid miskend
en tot hoer verklaard.
Al duizenden jaren.

Is de macht in handen van mensen
die daar niet mee om kunnen gaan.
Wordt de opdracht
bij geboorte vergeten.

Het verschil tussen een fout
en een spelfout
is een universum waard.
Het grotere doel is
om ons een voor een te winnen
door ons heel subtiel aan te tikken.

Gedicht: Riekie Weijman
Schilderij Mary Magdalene: Tanya Torres

Zielenkracht

Haar grote wens was een levensverhaal.
Een verhaal dat ze zelf zou voordragen.

Het moest om te lachen zijn,
want daar houden de mensen van,
maar ook integer, oprecht, waar.
In haar leven hoefde er niets te worden
bij verzonnen.

Draken mochten woorden krijgen,
vrienden van toen een plek,
de ellende die er was, de liefde, de dood,
de troosthond van wie ze zo genoot.

En dan had ze nog al die jaren voor zich.
God wist wat er ging komen.

Een levensverhaal
precies zoals het was,
gewoon omdat ze jarig was
eentje met zielenkracht.
 

Waar was je

De stilte meldt zich.
Op subtiele wijze
raakt ze mij aan.

Waar was je.
Al die maanden.

Ik heb gewacht.
Dat je me zou horen.
Tot ik je zou horen.

Ik heb gewacht.
Tot je sprak.

Ik voel me gepakt
en beladen.
Ik heb gewacht.
Ik heb gewacht.

Aaien

De warmte raakt mijn spieren aan
zoals de kat een koprol maakt
op de badmat
als ik hem ’s ochtends bij het opstaan
over zijn vachtje aai.
Ik laat alles in mijn lijf vandaag
zeggen wat het zeggen wil.

Hou me vast
al ben ik prikkeldraad
laat me los
en laat me waaien.
Dank
voor het wakker worden na de nacht.

Ik zak door mijn pootjes
als ontbijt,
de thermostaat vraagt
om een spinnende dag.

Moeder aarde

Door het rubber van mijn laarzen
stroomt de energie van de aarde
mijn lichaam binnen.
Rondom mij, kou, zon
en lucht die ook in de tent
de huid rozig maakt.

Ze rookt een sigaret,
haar schoenen op een stuk hout,
de veters los langs haar gympen.
Haar ogen groot en mild,
haar ziel van onschatbare waarde.

We drinken
wijn, thee en bier
en we zien hoe tegen alle adviezen in
het leven precies dat geeft
wat we vragen.

Mijn hart ademt
alle elementen in.

Hier nu

Het was muisstil en toch werd er geschreeuwd.
Over eerlijk en oneerlijk
over omgaan met elkaar.

Ik incasseerde de zinnen
en wist
hier hoef ik niet boven of onder te staan.
Ik hoef alleen maar te voelen
hoe ik onderga.

De woorden sneden
scherp mijn voorkant,
en boterzacht mijn achterkant.
Een scherpe lijn van mijn hoofd naar mijn tenen,
mijn lijf in tweeën
het ene stuk de aarde in,
het andere naar boven.

Ik wist.
De wond was de weg
en de weg lag nog nooit zo open.

© Riekie Weijman