In zijn linker agenda had hij een lijst met verwachtingen staan.
In zijn rechter stonden zijn afspraken.
Een rolmaat in het midden mat de ruimte die er tussen zat.
Meestal was er wel een paar meter te gaan
en wonnen de verwachtingen het
met glans
van het beetje dat hij te bieden had.

Niemand zei iets. Toch waren de meningen te horen in het gedender van de stilte.
De stilte van zes mensen die allen een ander doel voor ogen hadden.
Allemaal een goed doel. Maar een ander doel.
Een doel, of een droom die oppopte als ze ’s nachts in bed lagen en in het zwart beseften dat ze zich weer de kaas van het brood hadden laten eten.
Niet voor iets slechts, dat was het niet.
Maar de kaas van het brood eten, dat was het wel.
Stellig beloofden ze zichzelf
om morgen
na vandaag
hun eigen doel
heilig te verklaren.