Zou ze ook zo kijken
als ze op haar werk is
en iemand te woord staat?

Als ze aan haar eigen keukentafel zit
en een doodgewone boterham
voor haar kind maakt,

zou ze rennen, lopen en stilstaan
met precies deze blik
slapen,

zou ze slapen
en dan met haar ogen dicht
zichzelf gespiegeld zien,

net als ik?

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.

Uit de lucht viel
een wolk.
Hij knalde met een klap
op straat
aan diggelen
toen in de lucht
een zonnestraal fris
de keiharde wind doorprikte.
Een man en een vrouw
arm in arm
schrokken er een beetje van.

Het was zo’n week die niet vroeg om
nog meer geluk,
of om een donkere wolk op zaterdag.
Het was zo’n week die vroeg om niet
achtergelaten te worden
voor doorsnee.
De dagen telden zichzelf op en af.
Ik zei alleen maar dat ik bleef.

Ik denk dat als je die pretogen van je
een beetje in het neonlicht van dat glazuur blijft houden,
je net aan de goede kant van het jaar afvalt.

Natuurlijk had je dat niet gedacht.
Hoe kon je,
hoe kon je weten wat er allemaal mogelijk was
in slechts twaalf friggin’ maanden.

Maar als je nou even knippert
de baan vrijmaakt
en een lolly over de finish vlagt,
sta je plots niet alleen
aan het einde
maar ook aan de start.

© Riekie Weijman.

Ze had zo besloten dat het een kutkerst worden zou.
Geen taart, geen kaas, geen gourmet, geen echt vlees.
Zelfs de kat zou gewoon haar brokjes krijgen.
Niet zij niet
en de poes of cavia wel.
De mensen staan niet onder de dieren.

Wel deed ze de kaarsjes aan,
’s ochtends al
even leuk, een lichtje.

De zon knikte
keek vanachter een wolk
stiekem mee.
Die wolk ja.
Die had ze vaker.

Ze nam een advocaatje.
En ook wat voor de dieren,
ach, iets kleins kon vast geen kwaad
en ze vroeg zich af
hoe de wijn zou smaken.
Een glaasje voor haar moeder.
En een glaasje voor haar vader.
De wijn plakte in haar gedachten.

Per sms wenste iemand haar alvast
een goed nieuw jaar.
Op tv vertelde de weerman dat hij sneeuw verwachtte.
Ze zong zacht
een paar woorden maar.

Ach, de volgende keer
zou ze weer op iemands schouder slapen.

Hoe zoet is het,
hoe heet mag het vuur zijn
voor het perfecte suikertaartje?

Het lichtje onder de pan
waarin een moeder liefdevol roert
brandt.
Het kaarsje in de vensterbank
flikkert warm.

Het afscheid van een ander
laat me stilstaan bij
of ik zelf op de goede weg ben.

Buiten streept de regen
met bakken naar beneden.
Achter het raam
speelt het kind met zijn hijskraan.

© Riekie Weijman

Kijk, dit is de stapel waar het om gaat.
Uitgaven in alle formaten,
de diksten onderop,
de vetten die de mageren dragen.

Als ik een blauw jaar open sla,
dan weet ik nog dat jij daar met je koffer was.
Bij een roze begin ik te zingen
en de ochtend zingt mij na.

Ik weet nog dat het naar gras rook,
hij moet er ergens tussen zitten of
toen we ’s nachts de sneeuw in gingen
ik op het stuur,
jij achterop.
Het winterde maanden achter elkaar.
Een knap wit jaar.

Hoe dan ook,
dit zijn ze.
Als ze het plafond hebben gehaald
gaan ze liefdevol de zolder op.

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.

En of het niets is kijk
je met je diepblauwe ogen
dwars door me heen.
Je vraagt me
zie me
zie je­
zie je in de verte en haal me
naar je toe als een vis waarvan je
weet dat die het best tot haar recht
komt als je haar na het vangen
weer terugzet.
Watervrij.

Ik kijk recht in je heldere ogen.
Je blik slaat onwaarschijnlijk hard
de stroom van wie je bent in de grond.
Ik kijk naar de losgewroete aarde
die mij eigen schijnt.
Het is alles, ik
kijk in mij.

 

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.