Wat als je aan het einde van het jaar alles rond kon maken.

De kalender niet met een gris van de toiletdeur ritsen
en vervangen voor een nieuw lelijk exemplaar,
maar die lange adem waarmee het jaar begon
op het best van je longen
uitblazen.
Het bad laten vollopen
en met de rimpeltjes van december
op nul nul dubbele punt nul nul
keurig januari in slapen.

In de rimpeltjes zou ik dan zeggen
dat het vast ergens goed voor is geweest.
Verzet is van dat hele jaar
het lelijkst van allemaal gebleken.

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.

Ik wilde weten hoe ver
ze zou zijn
van hier

of die afstand tussen mij en haar
groter was
of kleiner
dan die tussen haar en mij.

Aan wie dat dan lag
mocht zij zeggen
maar ik zou het meten.

In de winter is het
altijd verder rijden
dan in de zomer

en je bent ook sneller thuis
dan heen.

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.

Alles was er al
het hoefde alleen nog maar op tafel.

Gewoon de letters
achter elkaar plakken
tot woorden
en die dan tussen glazen wijn
aaneenrijgen.

Ik ben er zo een die
bij het knutselen
verwonderd
naar de perfecte voorbeelden
in het boekje kan kijken.

© Riekie Weijman.

Ze had zo vaak gevraagd of hij bleef
dat hij gillend was weggerend.
Drie jaar, hij had het zo in de Oudegracht gesmeten.

Nu
was hij onderweg naar nieuwe voetbalschoenen
die herinnering van het schaatsen
kwam er voorlopig toch niet van.

Nog nooit was het zo warm op 7 november
sinds het begin van de metingen.
Nooit ooit.

Nooit eerder kocht hij wijnglazen
van een groter formaat
bij de Tiger.
De Tiger.

Hij zag een meisje aan de overkant
bloemetjes links, tas rechts,
ze stak nog snel haar hand uit
voor ze een grijze Audi de pas afsneed.

De sneeuw ving mij op
maar het was met zoveel tegenzin dat
mijn helm ervan in tweeën brak.

Ik durf wel te beweren dat de berg er even van bewoog,
hij mompelde
bozig
gedonder.

De dokter beeldde in het Duits
een oneindige ruimte uit.
Op de kalender wees ze de maanden aan.
Ik vroeg me af
of ze misschien zwanger was.

Toen ik wegliep
bleven alle inzichten achter
en leerde ik tijdloos wachten.

 

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.

Het was een geintje, een grol,
onderweg naar wist-hij-veel-waar,
het kwam eruit.
Eigenlijk was hij niet van de grappen,
maar het werd tijd en het was de kunst
om er verder niet bij na te denken.
Grappen waarover je nadacht mislukten.
Dat zeiden de mensen.

In de namiddag probeerde hij te spelen. Met een kind.
Alle dieren op de bladzijde heetten Pino.
Pino, Pino, Pino.
Was dat normaal?
Het kind leek zich uitstekend te vermaken.

Hij lustte wel wat zeg, ’s avonds
bolognese chips en blokjes kaas.
Zijn vrouw naast hem keek
gelukkig
het leek
of ze daar niets voor had gedaan.
Op televisie had een man dameskleding aan.

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.