Om half negen belt hij dat het huilen niet langer te harden is.
We zitten net een half uur
de tweede ronde is nog vol van verwachting.
Geef ‘m de fles maar, zegt ze
of probeer een van de andere honderd trucjes.
Ze kijkt naar de halve liter bier die voor haar staat.
Of probeer ze allemaal.

‘Alleen maar’, zei ze,
‘het voelt alleen maar even
als water dat stilstaat.’
Ik zag het langzaam troebel worden
in haar ogen.

Op de oever rolde een kar
achter de boer aan. De man trok
met bolle rug, de oude spieren gespannen.
Zo deed hij het al zestig jaar.

Met haar laarzen perste ze het water
een weg uit de drek
naar boven.
‘Kom daar maar eens los van’
zei ze.

De boer schoof de kar in het gras
kuierde zijn klompen naar de mat.
De hond met de poten onder de kop,
een bloemetjesschort had de kost gaar.

Zou ze ook zo kijken
als ze op haar werk is
en iemand te woord staat?

Als ze aan haar eigen keukentafel zit
en een doodgewone boterham
voor haar kind maakt,

zou ze rennen, lopen en stilstaan
met precies deze blik
slapen,

zou ze slapen
en dan met haar ogen dicht
zichzelf gespiegeld zien,

net als ik?

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.

Uit de lucht viel
een wolk.
Hij knalde met een klap
op straat
aan diggelen
toen in de lucht
een zonnestraal fris
de keiharde wind doorprikte.
Een man en een vrouw
arm in arm
schrokken er een beetje van.

Het was zo’n week die niet vroeg om
nog meer geluk,
of om een donkere wolk op zaterdag.
Het was zo’n week die vroeg om niet
achtergelaten te worden
voor doorsnee.
De dagen telden zichzelf op en af.
Ik zei alleen maar dat ik bleef.

Ik denk dat als je die pretogen van je
een beetje in het neonlicht van dat glazuur blijft houden,
je net aan de goede kant van het jaar afvalt.

Natuurlijk had je dat niet gedacht.
Hoe kon je,
hoe kon je weten wat er allemaal mogelijk was
in slechts twaalf friggin’ maanden.

Maar als je nou even knippert
de baan vrijmaakt
en een lolly over de finish vlagt,
sta je plots niet alleen
aan het einde
maar ook aan de start.

© Riekie Weijman.