Ze spraken wel, maar ze praatten niet. Of misschien is het precies andersom. Een boek dat je pakt, en meeneemt. Drie bijzondere verhalen van mensen die niet (meer) kunnen uitspreken wat hen in hun diepste ziel bezighoudt. En, daarmee de therapeut weten te raken.
Het is uit 2006. Misschien ken je het al.
Torey Hayden – Schaduwkinderen. 2006 – The House of Books
‘Ik kijk nooit naar mijn mail’, hoor ik de man zeggen. ‘En ik heb wel een telefoon, maar die staat altijd uit.’ Zijn metgezel knikt en zwijgt, terwijl ze over de oude keien van de stad lopen. Het is niet warm, maar ook niet koud. Het is.
Ze hebben korte broeken aan, en t-shirts.
Ik denk dat die man altijd een soort van vakantie heeft.
Poster en gedicht ter ere van de tachtigste verjaardag van een moeder.
© Riekie Weijman / Woorden voor Alles. Ook een gedicht op maat laten maken? Stuur een mail naar riekie@woordenvooralles.nl
Speech voor het ja-woord, vormgegeven in de stijl van de uitnodiging.
© Tekst: Riekie Weijman. Ook een gedicht op maat laten maken? Neem contact op en stuur een mailtje naar info@woordenvooralles.nl .
‘Mooie schoenen!’, roept hij nog, terwijl ik al wegloop – een hand zwaaiend, een andere om een tas boodschappen geklemd.
Ik kijk even naar mijn voeten en glimlach. Daar zijn ze; fijne, nieuwe schoenen. De afgelopen jaren zijn ze een must have geworden op het moment dat er iets bijzonders in mijn leven plaatsvond. Want bij grote stappen horen geen afgebladderde slippertjes. Die zet je met drie cijfers voor de komma.
Even kijk ik achterom. Het oude, het plat gelopene ligt achter me. Dan maak ik een licht sprongetje met blauw, lichtblauw en frisse witte veters erin.
‘Ik zou mijn agenda net zo goed bij het oud vuil kunnen gooien, mijn leven zit tenslotte in mijn hoofd. En niet alleen mijn leven, mijn lijf ook. Mijn voeten zijn mijn hoofd, mijn buik is mijn hoofd, en naast mijn lijf zitten er ook mijn lijstjes, mijn plannen en de plannen van een ander. Eerlijk gezegd begrijp ik niet waar onze lieve heer / de evolutie / het leven het idee vandaan haalde om mijn kop ook nog een romp en ledematen met inhoud te geven. Ik had het leven beter afgekund met enkel mijn hoofd.’
*Stilte.*
‘Misschien moet je eens in je nier gaan zitten. Gewoon om te kijken wat er gebeurt.’ Ze keek me aan en in haar blik zag ik dat het haar ernst was.
‘Is dit soms NLP?’, grapte ik nog. ‘Mindfulness?‘ Maar er was geen ontkomen aan. En zo toog ik gisteren naar mijn eerste les no-nonsense aandachtstraining.
Daar leerde ik gedachten op wolkjes zetten.
Mijn wolk werd al gauw een boot, maar beide voeren aardig bij de wind.
Wat volgde was een avond die stilte ademde.
Ook gedachten op wolkjes zetten? Kijk dan hier.
