Het was een jaar na de verklaring waarin werd beweerd dat het vanaf nu, nooit meer zo zou zijn.
De boeven zouden dood, de ratten ook en de dagen zouden worden gevuld met muziek en vrolijke stilte die wijsheid gaf aan woorden. Woorden en zinnen die zwierven over paden waar we vanaf zouden gaan. Of die we zouden bewandelen terwijl we af en toe lachend achterover vielen in het gras. De berm met aarde waarin de sprieten aan de zijkanten naar boven prikten. We pakten de woorden, beloofden we. En de dagen ook. We pakken ze, en de wijze zinnen ertussen, zullen altijd bij ons blijven.
Het was oorlog.
Tussen de woorden en verleden tijd.

In zijn linker agenda had hij een lijst met verwachtingen staan.
In zijn rechter stonden zijn afspraken.
Een rolmaat in het midden mat de ruimte die er tussen zat.
Meestal was er wel een paar meter te gaan
en wonnen de verwachtingen het
met glans
van het beetje dat hij te bieden had.

Niemand zei iets. Toch waren de meningen te horen in het gedender van de stilte.
De stilte van zes mensen die allen een ander doel voor ogen hadden.
Allemaal een goed doel. Maar een ander doel.
Een doel, of een droom die oppopte als ze ’s nachts in bed lagen en in het zwart beseften dat ze zich weer de kaas van het brood hadden laten eten.
Niet voor iets slechts, dat was het niet.
Maar de kaas van het brood eten, dat was het wel.
Stellig beloofden ze zichzelf
om morgen
na vandaag
hun eigen doel
heilig te verklaren.