‘Nee dan liever met een klap
tegen de grond gaan
en het bloed uit mijn neus laten lopen
als blijkt dat ik verlies.
En dan maar hopen dat
de volgende keer
de rollen zijn omgedraaid.’
Zo zei hij het, zo zei hij het precies.

Meer lezen? Klik hier voor alle berichten.

Nadat Anne op de radio Mirre mee uit had gevraagd, vroegen veel luisteraars zich af hoe het met de twee knappe dames verder was gegaan.
Veel luisteraars? Helemaal niet veel luisteraars; ik. Ik vraag me nu af hoe het met die twee is afgelopen. Zouden ze elkaar diezelfde dag nog hebben opgezocht? Of zouden ze het op het toeval van de groenteafdeling bij de Albert Heijn hebben laten aankomen? Of hebben ze gewacht, totdat 3FM het geld voor het etentje had overgemaakt, omdat er voor die tijd – is het wel echt zo? – nog steeds geen echte reden leek te zijn? Jammer dat je dat nooit te horen krijgt van zo’n radio-date-programma. Ja is ja en nee is nee, en daar stopt het. Geen evaluatie.
Ik heb weleens gehoord dat mensen zich met voorbedachte rade hadden opgegeven, zodat ze samen een gratis etentje zouden winnen: “Ik bel de radio, vraag jou mee uit, jij zegt ja, en dan gaan we samen uit eten.” Dat idee. In scene gezet dus. Het kan. Maar toch durf ik hier vanuit Nijmegen wel te beweren dat dit bij deze twee dames niet het geval was. Ik durf er zelfs mijn hand hier in Nijmegen wel voor in het vuur te steken dat tussen deze dames – die samenwerkten in de buitenschoolse opvang – de spanning al zo hoog was opgelopen, dat die hele radio er eigenlijk niet bij betrokken had hoeven worden.
Maar wat doe je als je verliefd bent? Dan durf je ineens niet meer. Dan klopt het hart overuren. Dan stopt het denken, dan worden bezwaren overboord gegooid en principes achterwege gelaten en vechten plankenkoorts en faalangst om de eerste plaats. Dan moeten Timur en Ramon van de radio er aan te pas komen, en dat allemaal op momenten dat je het niet verwacht.
Dat hoor je aan Anne en Mirre op de radio. Daar hoorde je spanning en opluchting tegelijkertijd. Nee hoor, die twee hebben dat gewonnen etentje niet afgewacht. Die zijn diezelfde dag nog op pad gegaan.
Dat is het andere geheim van het nadenken; als het stopt, klopt het.

Meer lezen? Klik hier voor alle berichten.

Hoewel huren goedkoper was vond ik het toch nodig om honderdachttien kilometer verderop mijn eigen spullen op te halen. Ze lagen er op me te wachten, en op deze lege zondag kon ik maar beter onderweg zijn dan achter het scherm blijven zitten, zo vertelde iets in mij me.
In de auto luisterde ik naar de radio, liet ik twintig theorieën over het leven en mijn leven door mijn hoofd gaan en beoordeelde ik ze allemaal: de radio en alle theorieën. Als ik echt mindful zou zijn, dan zou ik die beoordeling wel achterwege laten, maar hé, ik moest twee keer honderdachttien kilometer vandaag en als ik alle gedachten onbeoordeeld mijn hoofd zou laten passeren, dan zou ik al gauw met een leegte in mijn hoofd zitten. (Oh nee, toch niet, maar u begrijpt wat ik bedoel.) En hoe mindful dat ook mag zijn  – die leegte – in mijn hoofd moeten er oplossingen, antwoorden en volgende stappen gevonden worden. Gewerkt zal er worden; gepoetst en niet geluld, want voor ik het weet ben ik 33.
Ik weet het, lieve lezer. Ik ben ver van huis.

Terwijl ik de A59 naar Den Bosch op draai vraagt Anne in een radioprogramma Mirre een avondje uit. Twee hele mooie vrouwen als ik de twee mannelijke radiopresentatoren van Flirt je Stijf mag geloven en hoewel dat vanuit een auto op een radio lastig te achterhalen valt, klinken de stemmen van beide dames mij als twee hele knappe, leuke en vrouwelijke vrouwenstemmen in de oren. En dat is opvallend; want als ik weleens op zondagochtend richting Arnhem rijd en in een ander radioprogramma ‘Annemieke Hier’ hoor praten, dan vind ik dat ook al zo fijn. En weet u wat mij ook opvalt lieve lezer, dat vrouwen die de radio opbellen altijd zo sympathiek zijn. Ik vraag me weleens af of ik ook zo sympathiek zou kunnen overkomen op de radio. Ik denk het eigenlijk niet. Ha, hebbes! Theorie nummer 1: Je wordt wie je denkt dat je bent en – theorie 2-  je gedraagt je naar het verhaal dat je over jezelf hebt gecreëerd (nogal eens met medewerking van anderen).
Zou het? Is het waar als ik dat zelf maar hard genoeg geloof?  Het is de moeite waard om eens te veranderen. Dus vooruit met de geit. Vanaf vandaag ga ik mezelf beschouwen als een vrouw die sympathiek op de radio klinkt.
Ik ben benieuwd of het mensen op zal vallen.

Bij Flirt je Stijf zegt Mirre tegen Anne ‘ja’. Kijk. Zo zie je maar.

‘Kom maar!’, roept hij tegen de wind die over de dijk hard tegen zijn joggende ik aan waait. ‘Kom maar op!’ Voor het eerst in zijn leven praat hij tegen de elementen. Een vlaag knalt tegen zijn schouders, een zwiep gaat door zijn haar en op de straat verschijnen donkere stipjes. Het regent. Freek glimlacht om zichzelf en kijkt even over zijn schouder of niemand hem heeft gehoord. Ach, ze mogen hem allemaal horen.
Hij springt vooruit. Het zindert. En het is koud. Maar de zomer prikt door de wind.
En in zijn hart ontwaakt de lente.

Met mijn halve huishouden achter mij in de auto rijd ik de snelweg af. Ik kronkel om wat bomen, zand en gras en dan zie ik in de verte de Waal. Ik kom hier natuurlijk wel vaker, meestal met de trein. Maar met de auto Nijmegen binnen komen voelt toch als extra thuiskomen. Het water en drie bruggen, met het raam op een kier in de richting van de kerk, de burcht en het aangezicht van tweeduizend jaar ‘er zijn’, maar dan met een hijskraan op de achtergrond.
Dat ik mijn halve huishouden bij me had, kwam doordat ik de afgelopen maanden niet alleen in Nijmegen, maar ook in Utrecht woonde.

Utrecht dus, ook niet mis. Daar fietste ik, daar liep ik rond als een toerist, daar deed ik alsof ik er nét écht woonde en daar leerde ik de hoeken en gaten van de -soms- nachtelijke stad kennen. ‘Bedankt dat je je slot aan mijn fiets hebt vastgemaakt’, stond op een briefje aan mijn stalen steun en toeverlaat, ‘nu kan ik lopen’. Ik vroeg me in die late uren af waar deze dame met een borreltje teveel op zowaar nog een pen vandaan had gehaald. En ik was ook braaf, want ik werkte aan een boek en ik vond een hardlooprondje uit in het park. Ik dronk een drankje in De Zaak, at een tosti in ’t Hart. Ik zag nieuwe mensen en proefde van frisse dingen, kocht de sneakers van mijn dromen. In Utrecht leeft de stad. Soms ging ik even terug naar Nijmegen. En dan was het vertrek ook weer thuiskomen.

Maar toen ik vandaag met die auto vol spullen naar de Waalbrug reed, zag ik dat de steden wel een beetje op elkaar lijken; Zoals de Waal van Lent een buitenwijk maakt, zo wordt Utrecht verdeeld door de rails.  Twee punten markeren de toegangswegen tot de kern van de stad. Woon je hier, dan woon je niet daar en je komt altijd wat tekort. Hier de ruimte, daar de inspiratie. En soms bekvecht men hardop over of je nou beter wel, of beter niet de oversteek kan maken.
In beide steden vond ik een thuis en verloor ik de liefde. You win some, you lose some.
Utrecht of Waal. Utrecht of Waal. Over de rails spring ik, en ik hinkel op beide oevers aan het water.

‘Wil je even bij Riekie zitten?’, vraagt de moeder van het kind op haar schoot.
Ik kijk over mijn schouder of er achter mij een Riekie staat die zojuist om een baby heeft gevraagd. Maar achter de bank waarop ik zit staat een muur. Het kind, een maand of tien oud, kijkt meningsloos voor zich uit.
‘Ga maar even bij Riekie zitten. Hier.’ Moeder staat op en komt met het draakje mijn kant op gezeuld. Voor ik het weet hangt de kwijlebal al met zijn gezicht voor de mijne.
‘Joehoe, pak je ‘m even?’, vraagt moeder.
Ik strek mijn armen uit en daar heb ik die warme bol mens al in mijn handen. Het is een dotje. Daar niet van. Echt niet. Ze zijn allemaal lief.

Maar wat is dat toch met ouders die zonder het mij te vragen hun kind op mijn schoot stallen? Blijkbaar ontkiemt er in kersverse (en ook niet-zo-kersverse) ouders een eigenschap waardoor ze gedrag vertonen dat gelijk staat aan onaangekondigd op maandagavond bij iemand aanbellen en vertellen dat je komt logeren. En het heeft ook veel weg van een verrassingsuitje met je collega’s waarop je je erg hebt verheugd, tot je in de gaten krijgt dat je met z’n allen voor de deur van de sauna staat. Of nog erger: dat je vrienden je meenemen naar een cabaretvoorstelling en dat jij als assistent het podium wordt opgeduwd, terwijl de volle zaal in spanning toekijkt hoe je het er vanaf brengt. Wij vinden het su-per-leuk voor onszelf, dat jij nu op het podium staat!

Het centrum van het universum op mijn schoot kan het niet schelen. Het zit wat, het doet wat, het kijkt wat naar mama. Samen zitten we op het podium. Het is maandag, en langzaam valt hij in slaap. Onaangekondigd, maar ik weet zeker dat als-ie kon praten, dat ie het me eerst zou hebben gevraagd.
En dan zou ik stroopwafels voor ‘m in huis hebben gehaald.