Zou er iemand in mij zijn die heeft meegeteld?
Een wijze in mijn hart die telkens hoofdschuddend dacht
hier komt weer een storm op af.

Aan de oude wal was het goed toeven,
er was altijd iemand die het antwoord had
vaak gratis en soms voor geld.

Maar voor de stap naar een ander pad
moest de huid duur verkocht.
Looien is toch een vak apart.

© Riekie Weijman

Vol in de lente kneep het licht met de ogen
wakker en onbewust van
de tijd waarin het geleefd had.
Zolang het winter was,
bleef het zwart
niet wetende dat het sliep.

Nu zochten de kiemen
plots
bovengronds.
Onmogelijk in het donker verder te leven.
Onmogelijk
te blijven in
wat al die tijd in de schaduw stond.

© Riekie Weijman

Het pad is zo verlaten dat
de vraag rijst
voor wie ik de stenen pak.

De koffie koud,
de melk bedorven en de suiker opgelikt
de visite verdwenen
maar ik weet nu wel hoe het kwam.

Het gaat beter als ik op een dag
door iemand wordt afgevlagd.
‘Je bent er.’
Een getuige van de laatste stap
die een ferme klap op mijn schouder geeft

juicht
voor wat ik achter me heb geleefd
en voor me heb gelaten.
Dit is nou later.

Het is zo klein,
dat me ontgaat
dat het als een olifant in de woonkamer staat.

Het toetert,
het klappert
het pakt een stuk zandkorrel op
kleit het tot een blok
en gooit het naar mij.

In de uren die ik niet aan een ander besteed,
denk ik aan ze.
Waar het allemaal niet aan ligt,
wat het niet krijgt.

© Riekie Weijman. Meer lezen? woordenvooralles.nl

Ik ben niet weg.
De macaroni ligt op tafel, onder de plant,
en in de naad van het laminaat.
Ik gooide het net nog.
Hoe vaak zullen de mensen wijzen
daar is geen land mee te bezeilen
waarna ze tot hun eigen onkruid over gaan.

Het zevenblad staat er dit jaar weer als herboren bij
zou oma zeggen.
Mijn buurvrouw kocht ooit tweehonderd stekjes
voor tomaten op het kleine dakterras.
Wij vroegen ons allemaal af
wiens strijd dat nou werkelijk was.

© Riekie Weijman.