Ze had zo besloten dat het een kutkerst worden zou.
Geen taart, geen kaas, geen gourmet, geen echt vlees.
Zelfs de kat zou gewoon haar brokjes krijgen.
Niet zij niet
en de poes of cavia wel.
De mensen staan niet onder de dieren.

Wel deed ze de kaarsjes aan,
’s ochtends al
even leuk, een lichtje.

De zon knikte
keek vanachter een wolk
stiekem mee.
Die wolk ja.
Die had ze vaker.

Ze nam een advocaatje.
En ook wat voor de dieren,
ach, iets kleins kon vast geen kwaad
en ze vroeg zich af
hoe de wijn zou smaken.
Een glaasje voor haar moeder.
En een glaasje voor haar vader.
De wijn plakte in haar gedachten.

Per sms wenste iemand haar alvast
een goed nieuw jaar.
Op tv vertelde de weerman dat hij sneeuw verwachtte.
Ze zong zacht
een paar woorden maar.

Ach, de volgende keer
zou ze weer op iemands schouder slapen.

Hoe zoet is het,
hoe heet mag het vuur zijn
voor het perfecte suikertaartje?

Het lichtje onder de pan
waarin een moeder liefdevol roert
brandt.
Het kaarsje in de vensterbank
flikkert warm.

Het afscheid van een ander
laat me stilstaan bij
of ik zelf op de goede weg ben.

Buiten streept de regen
met bakken naar beneden.
Achter het raam
speelt het kind met zijn hijskraan.

© Riekie Weijman

Kijk, dit is de stapel waar het om gaat.
Uitgaven in alle formaten,
de diksten onderop,
de vetten die de mageren dragen.

Als ik een blauw jaar open sla,
dan weet ik nog dat jij daar met je koffer was.
Bij een roze begin ik te zingen
en de ochtend zingt mij na.

Ik weet nog dat het naar gras rook,
hij moet er ergens tussen zitten of
toen we ’s nachts de sneeuw in gingen
ik op het stuur,
jij achterop.
Het winterde maanden achter elkaar.
Een knap wit jaar.

Hoe dan ook,
dit zijn ze.
Als ze het plafond hebben gehaald
gaan ze liefdevol de zolder op.

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.

En of het niets is kijk
je met je diepblauwe ogen
dwars door me heen.
Je vraagt me
zie me
zie je­
zie je in de verte en haal me
naar je toe als een vis waarvan je
weet dat die het best tot haar recht
komt als je haar na het vangen
weer terugzet.
Watervrij.

Ik kijk recht in je heldere ogen.
Je blik slaat onwaarschijnlijk hard
de stroom van wie je bent in de grond.
Ik kijk naar de losgewroete aarde
die mij eigen schijnt.
Het is alles, ik
kijk in mij.

 

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.

Bijna zou hij zijn armen over elkaar slaan,
bang in zijn bubbel te worden opgemerkt.
Het heeft jarenlang gewerkt
maar nu staat zij naast hem keihard te glunderen.

Ze heeft zichzelf aan;
haar gewone gezicht
haar gewone haar
haar gewone taal.
Ogenschijnlijk niets bijzonders
en toch geeft ze licht.

Hij beweegt zijn been wat naar links
en zijn voet wat naar rechts,
dan merkt ze hem op
en twijfelt niet,
maar zegt:
goed gedaan.

Hij glundert van binnen.
Het is zoals het gaat
en al ziet niemand het,
zij heeft een verhaal.
En hij,
hij glundert met
zijn armen over elkaar.

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier.

‘Hoor jij ook
bij mij, denk je?’
Ze keek me aan met de letters die ze schreef
het zwart zo zwart op het
wit dat het wit was.

Ik kon het haar niet zeggen –
wie er allemaal in haar groepje hoorde.
Of het fijne mensen waren
die zielekameraden
of leugenaars
grote tovenaars misschien,
schone dames of oude lijken.
Haar dat zeggen leek me niet aan mij.

Maar ik wist het wel.

Toen ik vertrok
stuurde ik haar slingers,
zinderende zinnen, hoge tonen en
pralende wagens,
een liefdevol feestgordijn
waar ze met aandacht naar zou kijken.

Ik wist niet
of ze wel zou begrijpen
dat er niet stond wat ze las,
dat wat ik zond
geheimtaal was en
als ze het zou vragen
dat dan het antwoord was

weggaan is
ook blijven.