‘Kom maar!’, roept hij tegen de wind die over de dijk hard tegen zijn joggende ik aan waait. ‘Kom maar op!’ Voor het eerst in zijn leven praat hij tegen de elementen. Een vlaag knalt tegen zijn schouders, een zwiep gaat door zijn haar en op de straat verschijnen donkere stipjes. Het regent. Freek glimlacht om zichzelf en kijkt even over zijn schouder of niemand hem heeft gehoord. Ach, ze mogen hem allemaal horen.
Hij springt vooruit. Het zindert. En het is koud. Maar de zomer prikt door de wind.
En in zijn hart ontwaakt de lente.

Met mijn halve huishouden achter mij in de auto rijd ik de snelweg af. Ik kronkel om wat bomen, zand en gras en dan zie ik in de verte de Waal. Ik kom hier natuurlijk wel vaker, meestal met de trein. Maar met de auto Nijmegen binnen komen voelt toch als extra thuiskomen. Het water en drie bruggen, met het raam op een kier in de richting van de kerk, de burcht en het aangezicht van tweeduizend jaar ‘er zijn’, maar dan met een hijskraan op de achtergrond.
Dat ik mijn halve huishouden bij me had, kwam doordat ik de afgelopen maanden niet alleen in Nijmegen, maar ook in Utrecht woonde.

Utrecht dus, ook niet mis. Daar fietste ik, daar liep ik rond als een toerist, daar deed ik alsof ik er nét écht woonde en daar leerde ik de hoeken en gaten van de -soms- nachtelijke stad kennen. ‘Bedankt dat je je slot aan mijn fiets hebt vastgemaakt’, stond op een briefje aan mijn stalen steun en toeverlaat, ‘nu kan ik lopen’. Ik vroeg me in die late uren af waar deze dame met een borreltje teveel op zowaar nog een pen vandaan had gehaald. En ik was ook braaf, want ik werkte aan een boek en ik vond een hardlooprondje uit in het park. Ik dronk een drankje in De Zaak, at een tosti in ’t Hart. Ik zag nieuwe mensen en proefde van frisse dingen, kocht de sneakers van mijn dromen. In Utrecht leeft de stad. Soms ging ik even terug naar Nijmegen. En dan was het vertrek ook weer thuiskomen.

Maar toen ik vandaag met die auto vol spullen naar de Waalbrug reed, zag ik dat de steden wel een beetje op elkaar lijken; Zoals de Waal van Lent een buitenwijk maakt, zo wordt Utrecht verdeeld door de rails.  Twee punten markeren de toegangswegen tot de kern van de stad. Woon je hier, dan woon je niet daar en je komt altijd wat tekort. Hier de ruimte, daar de inspiratie. En soms bekvecht men hardop over of je nou beter wel, of beter niet de oversteek kan maken.
In beide steden vond ik een thuis en verloor ik de liefde. You win some, you lose some.
Utrecht of Waal. Utrecht of Waal. Over de rails spring ik, en ik hinkel op beide oevers aan het water.

‘Wil je even bij Riekie zitten?’, vraagt de moeder van het kind op haar schoot.
Ik kijk over mijn schouder of er achter mij een Riekie staat die zojuist om een baby heeft gevraagd. Maar achter de bank waarop ik zit staat een muur. Het kind, een maand of tien oud, kijkt meningsloos voor zich uit.
‘Ga maar even bij Riekie zitten. Hier.’ Moeder staat op en komt met het draakje mijn kant op gezeuld. Voor ik het weet hangt de kwijlebal al met zijn gezicht voor de mijne.
‘Joehoe, pak je ‘m even?’, vraagt moeder.
Ik strek mijn armen uit en daar heb ik die warme bol mens al in mijn handen. Het is een dotje. Daar niet van. Echt niet. Ze zijn allemaal lief.

Maar wat is dat toch met ouders die zonder het mij te vragen hun kind op mijn schoot stallen? Blijkbaar ontkiemt er in kersverse (en ook niet-zo-kersverse) ouders een eigenschap waardoor ze gedrag vertonen dat gelijk staat aan onaangekondigd op maandagavond bij iemand aanbellen en vertellen dat je komt logeren. En het heeft ook veel weg van een verrassingsuitje met je collega’s waarop je je erg hebt verheugd, tot je in de gaten krijgt dat je met z’n allen voor de deur van de sauna staat. Of nog erger: dat je vrienden je meenemen naar een cabaretvoorstelling en dat jij als assistent het podium wordt opgeduwd, terwijl de volle zaal in spanning toekijkt hoe je het er vanaf brengt. Wij vinden het su-per-leuk voor onszelf, dat jij nu op het podium staat!

Het centrum van het universum op mijn schoot kan het niet schelen. Het zit wat, het doet wat, het kijkt wat naar mama. Samen zitten we op het podium. Het is maandag, en langzaam valt hij in slaap. Onaangekondigd, maar ik weet zeker dat als-ie kon praten, dat ie het me eerst zou hebben gevraagd.
En dan zou ik stroopwafels voor ‘m in huis hebben gehaald.

Elk jaar krijg ik het mooiste oudjaarsbericht uit Noord-Holland. Van een kunstenaar, een ondernemer, een vrouw-met-alles-in-één die het leven al jong heeft geleefd en er daarna geen afscheid van nam. Zo iemand van wie je nooit de keer vergeet dat je haar voor het eerst zag; ze had zwarte ogen, was druk, geen hoogte van te krijgen. Ze wilde zoveel, maar kon het door het formaat van de wens niet bereiken. Nu is ze moeder, heeft ze een goedlopend eigen bedrijf en weet ze me keer op keer te inspireren. Niet omdat ze wil dat ik doe wat zij doet, maar omdat ze ziet waar ik goed in ben. ‘Riekster, ga nou dat boek schrijven’, zegt ze elke keer.
Maar dat staat natuurlijk niet in dat oudjaarsbericht.

Elk jaar stuurt ze een link naar een filmpje dat haar in dat jaar het meest heeft geraakt. En vaak schrijft ze er iets bij. Waarom, wie, en wat het haar heeft gedaan.
Maar dit jaar kregen we geen verhaaltje. Wel een filmpje, maar de link deed het niet toen ik er op klikte. Het was van Herman van Veen. En van de rest van het verhaal mocht ik mijn eigen boodschap maken.

Straks is het nul punt nul punt nul. Heel even. De zeroes.

Woorden voor Alles wenst je mooie lessen uit 2013 toe. En ga een fantastisch 2014 tegemoet.

‘En waarom doe je dat nu dan niet?’ Ze kriebelt hem even over zijn krullenhoofd en slaat haar benen over elkaar.
‘Wat?’ Hij buigt wat naar beneden,  en slaat zijn ogen op. Met zijn slanke rug en zijn kromme schouders lijkt hij te groot voor de stoel waarop hij zit.
‘Je dromen najagen.’ Ze neemt een trekje van haar sigaret. En ze vraagt zich af wie dat eigenlijk nog doet, roken.
‘Mijn dromen najagen.’ Hij kijkt naar de grond. Zij tikt de as van haar sigaret. ‘Ik heb maar één droom. Maar die kan ik wel najagen, misschien.’
‘Ja, misschien. Misschien wel in het nieuwe jaar.’