Schrijfwerk

Een geluk komt niet alleen

// Reageer

Afgelopen week gaf een van mijn opdrachtgevers te kennen dat hij even moest nadenken over wat hij nou wilde. Het was halverwege ons project en hoewel ik er zelf op had aangestuurd een pas op de plaats te maken, voelde ik me toch afgewezen. Het lag niet aan mij, in mijn hart wist ik dat wel. Maar terwijl ik een wijntje inschonk en ’s avonds de uitstekend-geschreven-mail nog eens las (de man heeft helemaal geen schrijver nodig), bekroop me een gevoel van falen. Ik had mijn opdrachtgever niet kunnen redden, ik had hem niet kunnen sturen in de richting die de juiste was, ik had niet in zijn hoofd kunnen kijken en daardoor niet in één keer het perfecte product afgeleverd.

Ik discussieerde daar de hele avond over, samen met mijn vrienden Fles Wijn en Glas Wijn.
Fles Wijn vond dat ik er niet zo zwaar aan moest tillen, terwijl Glas Wijn mij er langzaam van wist te overtuigen dat nu echt aan het licht was gekomen dat ik er niets van kon. Ik incasseerde alle woorden en meningen en dribbelde rond een uur of twaalf naar de badkamer, waar de avond een fysieke wending kreeg, want ik viel pardoes met mijn hoofd op de wasbak. Onhandig, maar wel hard. Het resultaat was een prachtig en niet te verbergen ei op mijn voorhoofd.
Een ongeluk komt echter nooit alleen, en het ei op mijn voorhoofd werd de volgende ochtend aangevuld met een brandwond op mijn arm. Een flinke, ter grootte van een kleine Nokia, met de hartelijke groeten van de waterkoker. Dat was dus nummer twee.

Een hele week mocht ik aan de buitenwereld vertellen hoe het kwam dat ik zo gehavend was. ‘Druk’ zei ik dan maar, ‘mijn huis keert zich tegen mij’, mompelde ik en ‘Fles Wijn is een eikel’. En ‘het was niet mijn hart, maar mijn brein’ dacht ik er stiekem achteraan. Want dat was het natuurlijk. Dat overuren tellende hoofd. Daar krijg je brokken van.

Vandaag belde de opdrachtgever. Hij had er nog eens over nagedacht en hij vond dat we een vakantie nodig hadden. Hij de zijne en ik de mijne, van een week of twee, en daarna wilde hij met frisse moed opnieuw met het project aan de slag. En dan zou het prachtig worden. Prachtig.
Ik glimlachte.
Ik plukte mijn geluk ervan.
Eén geluk. En misschien komt ie niet alleen.

 

 

Tafelkleed

// Reageer

‘Ik kan het wel onder het tafelkleed vegen?’
Sascha kijkt op, terwijl ze met haar vingers een bierviltje verkruimelt. ‘Hoe bedoel je?’
‘Dat je weggaat. Ik kan doen alsof het er niet is. Dat je weg bent.’ Ongemakkelijk kijkt hij naar zijn thee.
‘En terwijl je niet wacht, als ik er niet ben, dan laat je de tijd aan je voorbij gaan?’
‘Ik denk het. Tot je weer terug bent.’
Bijna onzichtbaar schudt ze nee. En ze glimlacht even.

Meer lezen? Klik hier voor alle berichten.

Bombshell

// Reageer

‘Nee dan liever met een klap
tegen de grond gaan
en het bloed uit mijn neus laten lopen
als blijkt dat ik verlies.
En dan maar hopen dat
de volgende keer
de rollen zijn omgedraaid.’
Zo zei hij het, zo zei hij het precies.

Meer lezen? Klik hier voor alle berichten.

Het geheim van het nadenken (2)

// Reageer

Nadat Anne op de radio Mirre mee uit had gevraagd, vroegen veel luisteraars zich af hoe het met de twee knappe dames verder was gegaan.
Veel luisteraars? Helemaal niet veel luisteraars; ik. Ik vraag me nu af hoe het met die twee is afgelopen. Zouden ze elkaar diezelfde dag nog hebben opgezocht? Of zouden ze het op het toeval van de groenteafdeling bij de Albert Heijn hebben laten aankomen? Of hebben ze gewacht, totdat 3FM het geld voor het etentje had overgemaakt, omdat er voor die tijd – is het wel echt zo? – nog steeds geen echte reden leek te zijn? Jammer dat je dat nooit te horen krijgt van zo’n radio-date-programma. Ja is ja en nee is nee, en daar stopt het. Geen evaluatie.
Ik heb weleens gehoord dat mensen zich met voorbedachte rade hadden opgegeven, zodat ze samen een gratis etentje zouden winnen: “Ik bel de radio, vraag jou mee uit, jij zegt ja, en dan gaan we samen uit eten.” Dat idee. In scene gezet dus. Het kan. Maar toch durf ik hier vanuit Nijmegen wel te beweren dat dit bij deze twee dames niet het geval was. Ik durf er zelfs mijn hand hier in Nijmegen wel voor in het vuur te steken dat tussen deze dames – die samenwerkten in de buitenschoolse opvang – de spanning al zo hoog was opgelopen, dat die hele radio er eigenlijk niet bij betrokken had hoeven worden.
Maar wat doe je als je verliefd bent? Dan durf je ineens niet meer. Dan klopt het hart overuren. Dan stopt het denken, dan worden bezwaren overboord gegooid en principes achterwege gelaten en vechten plankenkoorts en faalangst om de eerste plaats. Dan moeten Timur en Ramon van de radio er aan te pas komen, en dat allemaal op momenten dat je het niet verwacht.
Dat hoor je aan Anne en Mirre op de radio. Daar hoorde je spanning en opluchting tegelijkertijd. Nee hoor, die twee hebben dat gewonnen etentje niet afgewacht. Die zijn diezelfde dag nog op pad gegaan.
Dat is het andere geheim van het nadenken; als het stopt, klopt het.

Meer lezen? Klik hier voor alle berichten.

Het geheim van het nadenken (1)

// 1 Reactie

Hoewel huren goedkoper was vond ik het toch nodig om honderdachttien kilometer verderop mijn eigen spullen op te halen. Ze lagen er op me te wachten, en op deze lege zondag kon ik maar beter onderweg zijn dan achter het scherm blijven zitten, zo vertelde iets in mij me.
In de auto luisterde ik naar de radio, liet ik twintig theorieën over het leven en mijn leven door mijn hoofd gaan en beoordeelde ik ze allemaal: de radio en alle theorieën. Als ik echt mindful zou zijn, dan zou ik die beoordeling wel achterwege laten, maar hé, ik moest twee keer honderdachttien kilometer vandaag en als ik alle gedachten onbeoordeeld mijn hoofd zou laten passeren, dan zou ik al gauw met een leegte in mijn hoofd zitten. (Oh nee, toch niet, maar u begrijpt wat ik bedoel.) En hoe mindful dat ook mag zijn  – die leegte – in mijn hoofd moeten er oplossingen, antwoorden en volgende stappen gevonden worden. Gewerkt zal er worden; gepoetst en niet geluld, want voor ik het weet ben ik 33.
Ik weet het, lieve lezer. Ik ben ver van huis.

Terwijl ik de A59 naar Den Bosch op draai vraagt Anne in een radioprogramma Mirre een avondje uit. Twee hele mooie vrouwen als ik de twee mannelijke radiopresentatoren van Flirt je Stijf mag geloven en hoewel dat vanuit een auto op een radio lastig te achterhalen valt, klinken de stemmen van beide dames mij als twee hele knappe, leuke en vrouwelijke vrouwenstemmen in de oren. En dat is opvallend; want als ik weleens op zondagochtend richting Arnhem rijd en in een ander radioprogramma ‘Annemieke Hier’ hoor praten, dan vind ik dat ook al zo fijn. En weet u wat mij ook opvalt lieve lezer, dat vrouwen die de radio opbellen altijd zo sympathiek zijn. Ik vraag me weleens af of ik ook zo sympathiek zou kunnen overkomen op de radio. Ik denk het eigenlijk niet. Ha, hebbes! Theorie nummer 1: Je wordt wie je denkt dat je bent en – theorie 2-  je gedraagt je naar het verhaal dat je over jezelf hebt gecreëerd (nogal eens met medewerking van anderen).
Zou het? Is het waar als ik dat zelf maar hard genoeg geloof?  Het is de moeite waard om eens te veranderen. Dus vooruit met de geit. Vanaf vandaag ga ik mezelf beschouwen als een vrouw die sympathiek op de radio klinkt.
Ik ben benieuwd of het mensen op zal vallen.

Bij Flirt je Stijf zegt Mirre tegen Anne ‘ja’. Kijk. Zo zie je maar.