Het shirtje viel galant om haar flanken
het haar er soepel achteraan
en verder had ze niets nodig
want ze liep niet,
op die flip-flops van ‘r.
Het was meer
er zijn.

Een stap nam ze
en even deinsde ze
terug
naar voren, ze lachte.
“Wil je, …”
en toen haperde ze.

En in die minuscule beweging zag hij het.
De vonk in haar ogen
een subtiele glinstering,
en hij zag ook
dat ze het zelf niet wist.
Of vergiste hij zich.

Hij haperde even terug
toen hij in haar voorbijgaan
de wind langs zijn wang voelde waaien.

© Riekie Weijman. Meer lezen? Klik hier voor alle berichten, of hier voor enkel de postergedichten.

‘Dag Riekie’, zegt ze terwijl ze haar hoofd de hoek om steekt.
Ik sta net met mijn voorhoofd tegen het raampje van de voordeur aan te leunen om te zien of er binnen iets beweegt, terwijl ik tegelijkertijd een spinnenwebje dat ik heb meegenomen van de bel van mijn vingers probeer te peuteren. Ik kijk op, knijp met mijn ogen en tegen de zon in zie ik haar gezicht vanachter een plant tevoorschijn komen. We beginnen allebei te lachen. ‘Ik schrik me rot!’ roep ik. En zij staat al met haar armen gespreid om mij een hartelijk welkom te geven. ‘We zitten buiten hoor, alles staat al klaar.’ Ze loopt voor me uit. Ik volg haar.

‘Ik dacht al dat je de bel niet gehoord had, en was die man op de oprit je vriend?’ ratel ik haar kant op. Rustig geeft ze antwoord. Dat we dus buiten zitten. En inderdaad, dat dat ‘m is, maar dat ze hem voor nu even met de honden naar het bos heeft gestuurd.
Ze heeft iets buitengewoons. Ze neemt zichzelf zoals ze is, ze is niet bang om te zeggen wat ze wenst of moeilijk vindt, en ze is uitnodigend voor alles wat ik zeggen of vragen wil. Ik voel me welkom.
‘Vind je het goed om buiten te zitten?’, vraagt ze.
Ik vind het goed. Heerlijk. De zon schijnt fel en er staat fris, helder water op tafel dat ik mag pakken wanneer ik wil. Ze geeft zelf ook een beetje licht, de wijze vrouw.

‘Ik heb je mail gelezen’, zegt ze dan.
Ik glimlach. ‘Ja.’
Ik weet nooit of ik tegen de wijze vrouw überhaupt nog moet praten of dat ik gewoon alles maar achterwege moet laten. Ze weet toch alles al.
Ze weet zelfs beter dan ikzelf wat ik weet.
En ze weet ook waar het vandaan komt.
En waar het naartoe gaat.
Maar dat laatste zegt ze meestal niet. Want de toekomst, die kun je beter in de toekomst laten, zegt ze dan.

In het uur dat volgt vertelt ze me over de lessen van het leven. DE lessen. Maar ook mijn lessen. Over groeien en stilstaan. Over weerstand en aanvaarden, alles waartegen ik mijn neus stoot. Over leven met je hersenen en leven op intuïtie. ‘Maar’ zegt ze, ‘eigenlijk wist je dat toch al Riekie’. En dan vertelt ze dat ze een beetje van zichzelf herkent, in mij.

Altijd vraag ik me af hoe ze het voor elkaar krijgt, wat ze kan.
En als ik dan terug naar Nijmegen rijd… Dan wil ik niets liever dan ook zo’n voorbeeld zijn.

 

Hij had gezien hoe de mensen leefden,
hij had aanschouwd hoe ze baden, aten
en hun puzzels maakten
nadat de vaat was gedaan –
meestal tussen zes en half zeven.

De man ijsbeerde heen, en weer, en heen,
maakte een spoor tussen kast en raam
woeste woorden als kreukels
die krampachtig met een strijkbout
werden gladgestreken
door zijn vrouw
met bittere thee,
het kopje los op het schoteltje
onderweg naar het achtuurjournaal.

Soms leunde haar hoofd
wanhopig een tijdje tegen hem aan.

In de nachten dwarrelden
achtergebleven gedachten neer
op de plek waar zij
al die tijd was.

Hij had ze liefdevol ontvangen
opnieuw gerangschikt
op kleur, gewicht,
hoop en ondergangen
en van alle losse onderdelen
had hij bij het ochtendlicht
enkel voor haar
nieuwe frisse verhalen gemaakt.
Voor de man, liet hij de lelijke gevallen.

Het speet de stille wand
dat ze hem nooit zijn mening had gevraagd.

 

Meer lezen? Klik hier voor alle berichten, of hier voor enkel de postergedichten.

‘Als je naar me toe wil, dan ga je de berg af. Maar als je van me weg wil, dan moet je bergop.’ Ze loopt naast zijn fiets. Ze rookt een sigaret, haar nagels zijn vies. ‘Snap je?’
Hij knikt. Zijn broek hangt los om zijn taille, de rits van zijn jas kan niet meer dicht en daaronder piept een vieze trui vandaan. Niet omdat het koud is, maar omdat dit alles is. Zijn assortiment.
Hij snapt het.
Ze wandelen de berg af.
Ik zie hem kort het opwaarts gadeslaan.

Meer lezen? Klik hier voor meer berichten, of hier voor postergedichten.

Honderd meter gooide hij het kind de lucht in,
waar het met gestrekte beentjes achterover wiekte
zijn hoofdje van onder naar boven kiepte
op het hoogste punt zijn kleine nek uitstak
en van daar de hele wereld zag.

De verte, de verte achter de verte
zo ver hij kon
landerijen,
paardenbloemen, en bijen,
zijn moeder misschien
maar voor hij dat goed kon zien
vloog hij weer de terugweg in.

Zijn vader veerde een heel eind mee
toen hij hem in zijn armen ving.